Pierwsza mówi o niesemickim pochodzeniu większości wschodnioeuropejskich (w tym i polskich) Żydów, a druga widzi kolebkę języka jidysz nie w Niemczech, lecz na Krymie.

Książka spotkała się początkowo z przychylnym przyjęciem„HaBoker” z 19.04.1943; „HaCofe” z 14.05.1943.. Krytyk literacki gazety „HaMaszkif” stwierdzał:

„Instytut im. Bialika wydał ważną książkę o Chazarii. Poświęcona jest kwestii, o której wszyscy wiedzą, że miała rozstrzygające znaczenie dla ukształtowania postaci polskiego i wschodnioeuropejskiego żydostwa, ale bardzo niewielu usiłowało zebrać nieliczne źródła, które pozostały, zgłębiać je latami, aż z mgły legend i zafałszowań wyłoni się prawdziwe oblicze Królestwa Chazarii. Dr Polak stworzył rzecz poważną i dogłębną. Sama książka i załączona do niej bibliografia dowodzą, ile trudu zostało włożone tu przez autora, który nie pominął nawet najdrobniejszego źródła. Z rzadkim wyczuciem historycznym potrafił on znaleźć kryteria, by odróżnić prawdę od kłamstwa, legendę od źródła, tradycję od przypowiastki ludowej”„HaMaszkif” z 9.04.1943..

W „The Palestine Post” napisano: