Aref Ghazwini, pers. عارف قزوینی, właściwie: Mirza Abolghasem (ur. 1882 w Kazwinie, zm. 21 stycznia 1934 w Hamadanie) – perski poeta i śpiewak, bard , nazywany „poetą narodowym” (szaʿer-e melli).
Jego ojciec, molla Hadi Wakil Ghazwini, odkrywszy u syna uzdolnienia deklamatorskie i muzyczne posłał go do szkoły religijnej, gdzie miano przygotować go do bycia , publicznym śpiewakiem i deklamatorem opiewającym męczeństwo imama Husajna. Poza tradycyjną muzyką Aref uczył się również języka perskiego i gramatyki oraz kaligrafii (miał być zdolnym kaligrafem, który przepisywał utwory Sadiego i Hafeza). Około 1898 udał się do Teheranu, gdzie dzięki swojemu pięknemu głosowi został przedstawiony najważniejszym ludziom stolicy, włącznie z wezyrem . Później zwrócił na siebie uwagę Mozaffara ad-Dina (1896–1907), który wpisał go na listę królewskich paziów (farraszan-e chaluat), co sam Aref uważał jednak za niesmaczne i ostatecznie udało mu się zwolnić z tej funkcji.