to dlatego opisywał go jako „poetę zwykłych ludzi”. Jego najważniejsze utwory to (przyśpiewki), które komponował w odpowiedzi na bieżące wydarzenia polityczne i śpiewał dla wielkich i rozentuzjazmowanych tłumów. Uważa się go za pierwszego artystę dającego w Iranie publiczne koncerty. Stroficzny tasnif, śpiewany na znane powszechnie melodie, z łatwo zapadającym w pamięć refrenem, był formą poetycką bliską plebejskiemu odbiorcy. Jego treść popadła w banał, ale Aref potrafił nadać mu nową poetycką jakość, wprowadzając do niego nową tematykę i elementy stylu wyższego. Posiadał niewielką wiedzę o formalnych regułach tworzenia muzyki, ale obdarzony dobrym uchem potrafił ocenić muzykę i był oryginalnym kompozytorem. Pomimo swoich pretensji do mistrzostwa swoją sławę zawdzięczał raczej duchowi czasów i rewolucyjnej treści swoich wierszy. W swoich kompozycjach używał tradycyjnych tematów i form by dotrzeć do publiczności, doprowadzić ją do płaczu, i przekonać do działania. Tworząc dla narodu przyzwyczajonego do poetyckiego motywu zakochanego i jego ukochanej przedstawiał naród jako ukochaną, a ludzi jako jej zakochanych. To ta patriotyczna wymowa jego wierszy sprawiła, iż stał się znany jako „poeta narodowy” (szaʿer-e melli).