Niedziela cudów – potoczne określenie wydarzeń mających miejsce w niedzielę, 20 czerwca 1993, podczas dwóch meczów ostatniej (34.) kolejki ówczesnej polskiej I ligi piłkarskiej sezonu 1992/93, w których Legia Warszawa rozgromiła Wisłę Kraków 6:0, a ŁKS Łódź Olimpię Poznań 7:1.
Przed ostatnią serią gier edycji 1992/93 szanse na tytuł mistrza Polski miały trzy zespoły: Legia Warszawa, ŁKS Łódź oraz Lech Poznań. Po 33. kolejce w tabeli przewodziła Legia przed ŁKS-em, mając tyle samo punktów, jednak bilans bramkowy lepszy o trzy gole od ekipy z Łodzi (Legia +24, ŁKS +21), a w przypadku równej liczby punktów o wyższym miejscu w tabeli miał decydować właśnie stosunek bramek, a nie bilans bezpośrednich meczów pomiędzy zainteresowanymi drużynami. Do liderującej dwójki jeden punkt tracił Lech. Wówczas za zwycięstwo przyznawano 2 punkty, a za remis 1 punkt. Powszechnie zakładano, że Legia i ŁKS wygrają swoje pojedynki, stąd więc w praktyce walka o wygranie ligi toczyła się pomiędzy dwiema czołowymi ekipami, natomiast szanse na tytuł mistrzowski poznańskiego „Kolejorza” oceniano jako znikome. W kolejce kończącej sezon ŁKS podejmował zdegradowaną już wcześniej do II ligi Olimpię Poznań, a Legia grała na wyjeździe z Wisłą Kraków.