Jednak popołudniu tego samego dnia - stosunkiem głosów 5:4 - anulowało ją prezydium PZPN o trwającym 6 godzin posiedzeniu zamkniętym (w zebraniu uczestniczyło 9 na 11 członków tego gremium, nieobecni byli Marian Dziurowicz i Jerzy Koziński), wydając następnie kilka istotnych postanowień: zobowiązano Legię do nadesłania do 9 lipca 1993 wyników badań endokrynologicznych Romana Zuba na podwyższoną obecność testosteronu w organizmie z zastrzeżeniem, że jeśli Legia takie wyniki dostarczy – pozostanie mistrzem, a jeśli tego nie uczyni – tytuł nie zostanie nikomu przyznany, wydano 1-roczny zakaz transferów krajowych i zagranicznych dla wszystkich czterech „zamieszanych” klubów, każąc je trzema ujemnymi punktami w kolejnym sezonie, zgłoszono drużyny do europejskich pucharów (Legię – do PEMK, GKS Katowice – do PEZP, ŁKS i Lecha – do Pucharu UEFA), utrzymano nałożone wcześniej kary finansowe. Wszystkie ukarane kluby odwołały się od decyzji prezydium PZPN. Pod salą obrad czekało kilkudziesięciu dziennikarzy, a przed chronionym przez policję budynkiem spora grupa kibiców Legii, wznosząca okrzyki na cześć swojej drużyny i przeciwko piłkarskiej centrali. Nieoficjalnie mówiono, że Zub był wyłącznie „kozłem ofiarnym”, bowiem próbkę podmieniono, a faktycznie środki dopingujące miał zażywać zupełnie inny gracz Legii.