Claudela – Zwiastowanie (1920), G.B. Shawa – Święta Joanna (1924) i B. Brechta – Opera za trzy grosze (1930). Jego program artystyczny, opozycyjna wobec idei Stanisławskiego teoria tzw. neorealizmu, który w jego koncepcji miał wnikać w istotę rzeczywistości, a nie ją imitować, i zainteresowania repertuarowe preferujące dramaty poetyckie, spowodowały nasilające się ataki polityczne, w związku z którymi w latach 30. odszedł od neorealizmu na rzecz „realizmu konkretnego” i wprowadził do repertuaru dramaturgię o tematyce rewolucyjnych przemian w Rosji, jednak mimo to do końca twierdził, że „realizm zaczyna się tam, gdzie się kończy imitacja”. Jego najważniejsze spektakle to powstałe w pierwszym okresie jego działalności Śakuntala Kalidasy (1914), Salome O. Wilde’a (1917), Fedra J.B. Racine’a (1921) i Burza A. Ostrowskiego (1924). Z późniejszych przedstawień do historii teatru przeszła Tragedia optymistyczna W. Wiszniewskiego (1933) z Alisą Koonen w roli Komisarza. A. Tairow opublikował Notatki reżysera (1921, wyd. rozsz. 1970, wyd. pol. 1978).