Stanisław Odrowąż Wysocki (ur. 11 maja 1876 w Warszawie, zm. 31 grudnia 1931 w Warszawie) – polski inżynier, specjalista z zakresu elektrotechniki, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Pochodził z rodziny o głębokich tradycjach patriotycznych. Został wydalony ze szkoły za udział w obchodach rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Naukę kontynuował w Darmstadcie, gdzie zdał maturę, a następnie ukończył studia z dyplomem inżyniera elektryka. Po studiach wrócił do Warszawy, gdzie pracował w zawodzie, m.in. jako zastępca kierownika (a od 1920 kierownik) elektrowni tramwajowej.
Zarówno w czasie pobytu w Darmstadcie, jak i po powrocie do kraju angażował się w działalność polityczną - najpierw w szeregach Związku Zagranicznego Socjalistów Polskich, a potem PPS (później PPS – Frakcji Rewolucyjnej). Za swoją działalność był więziony w cytadeli.
Od 1918 roku związał się z Politechniką Warszawską, gdzie prowadził wykłady z urządzeń elektrycznych na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechniki. W 1919 został profesorem zwyczajnym i objął Katedrę Urządzeń Elektrycznych.