Kamienica Oppenheimów – zabytkowa kamienica znajdująca się przy Placu Solnym 4 we Wrocławiu.

Historia Pierwszy budynek na działce nr 4 został wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku według Wojciecha Brzezowskiego; mogło to być już w XIII wieku. Późnogotyckie i renesansowe relikty zachowały się w trakcie tylnym. Był to wówczas jednotraktowy, trójizbowy, kalenicowy dom.

Pod koniec XVII wieku lub na przełomie XVII i XVIII wieku kamienica została przebudowana i uzyskała barokową elewację. Budynkowi nadano wówczas obecną bryłę: czterokondygnacyjnego budynku z trzykondygnacyjnym szczytem, o pięcioosiowej elewacji ze zdwojoną osią środkową z portalem wejściowy u jej podstawy prowadzącym do przelotowej sieni nakrytą sklepieniem kolebkowym i z lunetami. Sień została wydzielona z wcześniejszej renesansowej sieni, w skład której wchodziło wschodnie pomieszczenie parterowe. Artykulację poszczególnych osi stanowią pilastry wielkiego porządku. Pomiędzy parterem a pierwszym piętrem oraz nad trzecim piętrem znajdują się wydatne gzymsy. Szczyt również podzielony jest gzymsem na dwie kondygnacje