W latach 1942–1945 należał do AK (Zgrupowanie „Żelbet”). Używał pseudonimów Charlie i Lechita. Ukończył Szkołę Podchorążych, po czym został dowódcą drużyny i uczestniczył w akcjach dywersyjno-sabotażowych. W sierpniu 1944 został przypadkowo aresztowany (w łapance) i osadzony w obozie Plaszow (do października 1944) (Inne źródła podają, że aresztowanie nastąpiło w sierpniu 1942). W 1945 ujawnił się jako żołnierz AK i podjął normalne studia na UJ. Z powodu AK-owskiej przeszłości był wielokrotnie zatrzymywany, a w 1947 aresztowany na krótki czas. W 1948 obronił pracę magisterską Kampania mołdawska Jana III Sobieskiego w roku 1691 (promotorem był prof. Władysław Konopczyński). Od 1947 pracował na UJ jako asystent wolontariusz. W 1950 obronił pracę doktorską Rzeczpospolita wobec wojny północnej 1700–1721 (także pod kierunkiem prof. Konopczyńskiego). W latach 1950–1951 pracował jako starszy asystent na Uniwersytecie Łódzkim. Wyrzucony z uczelni z powodu poglądów politycznych, w 1952 przez kilka miesięcy był nauczycielem w Liceum Ogólnokształcącym w Świnoujściu, a zmuszony do opuszczenia Świnoujścia, podjął pracę kustosza działu morskiego w Muzeum Pomorza Zachodniego, gdzie pracował do 1958. Wtedy związał się z muzealnictwem morskim.