W kwietniu 1983 został odznaczony brązowym medalem za zasługi dla obronności kraju.

W 1986 przeszedł do Sądu Wojewódzkiego w Krakowie, w 1990 powierzono mu stanowisko wiceprezesa tego sądu. 1 lipca 1990 powołany na sędziego Sądu Najwyższego, nie spełniając – według portalu Niezależna.pl – głównego wymogu formalnego – 10-letniego stażu sędziowskiego i przejścia stosownego głosowania, zaczął orzekać w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych. Od 2014 do 2016 był przewodniczącym Wydziału III tej izby.

Jako przedstawiciel Sądu Najwyższego w latach 1994–2002 był członkiem Krajowej Rady Sądownictwa, w której w latach 1998–2002 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego. 30 sierpnia 2016 prezydent Andrzej Duda powołał go na stanowisko prezesa Sądu Najwyższego, kierującego pracą Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych.

W 2018, po wejściu w życie uchwalonej z inicjatywy Prawa i Sprawiedliwości nowej ustawy o Sądzie Najwyższym, pozwalającej m.in. na szybsze przenoszenie sędziów SN w stan spoczynku, Józef Iwulski złożył oświadczenie o zamiarze dalszego orzekania, nie wskazując przy tym podstawy prawnej. Sędzia nie przedstawił wymaganego przepisami ustawy zaświadczenia lekarskiego.