rogowacenie mieszkowe, zapalenie mieszków włosowych, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, rumień guzowaty, zapalenie stawów, zmniejszenie masy ciała, porażenie nerwu twarzowego, zawroty głowy, zapalenie naczyniówki, wydłużenie odstępu QT, zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, fosfatazy zasadowej, wzrost stężenia bilirubiny. niezbyt często (1:1000 – 1:100) – rak płaskonabłonkowy o innej lokalizacji niż skóra, toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa i Johnsona, zapalenie naczyń, neuropatia obwodowa, niedrożność żyły siatkówki, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej.
Farmakokinetyka Wemurafenib po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie po około 4 godzinach. Pożywienie, szczególnie bogate w tłuszcze, zwiększa biodostępność leku. Lek w ponad 99% wiąże się z białkami osocza. Wemurafenib ulega metabolizmowi przede wszystkim za pomocą cytochromu CYP3A4, wydalany jest głównie z kałem.
Wemurafenib może zwiększać ekspozycję na leki metabolizowane głównie przez CYP1A2 i zmniejszać ekspozycję na leki metabolizowane głównie przez