mogły również oznaczać np. miód pitny bądź fermentowane soki owocowe.
Historyczne dodatki roślinne thumb|Woskownica europejska była niegdyś bardzo popularna w europejskim piwowarstwie
Od tysięcy lat różne zioła były dodawane do piwa w celu nadania aromatu i wydłużenia trwałości. Mieszanka ziół do produkcji piwa w północno-zachodniej Europie i Skandynawii nosiła nazwę gruit lub grut. Pierwszy raz słowo gruit w zapiskach pojawia się w 999. Cesarz Otton III używa go w podwójnym znaczeniu – zarówno jako składnik do produkcji piwa, jak i nazwa prawa do jego produkcji, bowiem od 811 wraz z edyktem Capitulare de villis Karola Wielkiego prawo to zostało ograniczone (poza produkcją na użytek własny). Najprawdopodobniej gruit wnosił do piwa również drożdże i początkowo mógł przypominać chleb. Gruit kupowało się u lokalnych władz miasta lub biskupów. Stanowiło to wczesną formę opodatkowania piwa. Przykładowo w miejscowości Dordrecht piwowarzy musieli udawać się do specjalnego budynku ze swoim słodem, aby domieszano do niego gruit. Kościół przestał pobierać za niego opłaty w XV w.
Skład mieszanki ziół różnił się w zależności od regionu, jednak kluczowym składnikiem była woskownica europejska. Poza tym mogła zawierać m.in.