Przedarcie się do wschodniej części Zatoki Fińskiej zajęło flocie ofensywnej cztery dni – nie napotkała ona w tym czasie poważniejszych przeszkód ze strony floty rosyjskiej. Po skutecznym zablokowaniu floty defensywnej w jej bazach, nie niepokojony zespół floty ofensywnej wysadził dwa desanty – główny na półwyspie Porkkala i pomocniczy w pobliżu Sveaborga.
Wnioski Na podstawie zebranych przez oficerów sztabu obserwacji kontradmirał Lew Brusiłow opracował raport końcowy. Jako główną przyczynę niepowodzenia floty defensywnej wskazał on błędy w dowodzeniu. Tłumiona była inicjatywa oddolna, okręty wykorzystywano niezgodnie z ich przeznaczeniem (na przykład stawiacze min przeprowadzały zwiad), nie opracowano szczegółowego planu obrony. Manewry wykazały dodatkowo takie mankamenty jak: niewystarczające wyszkolenie załóg, niezadowalająca służba obserwacyjna, problemy z komunikacją, braki w wyposażeniu bojowym okrętów oraz niskiej jakości węgiel, wydzielający przy spalaniu za dużo dymu. Z uznaniem spotkały się natomiast sprawność i wyszkolenie Dywizji Kontrtorpedowej, która była w stanie manewrować w nocy po szkierach bez pilotów i świateł pozycyjnych. Było to w dużej mierze zasługą dowódcy Dywizji Nikołaja von Essena, który musiał przezwyciężać niechęć dowódców okrętów do niebezpiecznych manewrów.