Douglas World Cruiser (DWC) – zmodyfikowana wersja samolotu Douglas DT, stworzona w celu odbycia przelotu dookoła świata. Zbudowano razem pięć samolotów: jeden służący do testów i treningów, pozostałe cztery do przelotu dookoła globu.
Opis konstrukcji Douglas World Cruiser była to zmodyfikowana wersja bombowca Douglas DT. DWC był to dwupłat z dwuosobową załogą, napędzany jednym silnikiem Liberty L-12 o mocy 420 koni mechanicznych. Samolot był wyposażony w zbiorniki na paliwo o łącznej pojemności 644 galonów amerykańskich (2438 litrów) umieszczone pod otwartą kabiną pilotów. Podwozie można było wyposażyć w koła albo w pływaki. Istniały dwie wersje chłodnicy, większa przeznaczona była do lotu w klimacie tropikalnym.
Historia Samoloty otrzymały nazwy amerykańskich miast: Seattle, Chicago, Boston, New Orleans. Dowódca grupy major F.L. Martin pilotował DWC Seattle. Start nastąpił z Seattle w stanie Waszyngton 6 kwietnia 1924 r. Pierwsza faza lotu prowadziła wzdłuż wybrzeża kanadyjskiego na Wyspy Aleuckie. 30 kwietnia Seattle rozbił się w górach Alaski, załoga przeżyła wypadek. Pozostałe trzy samoloty po ośmiu lądowaniach pośrednich dotarły do Japonii, po czym kontynuowały lot wzdłuż wybrzeży Chin, Tajlandii, Birmy i Indii.