Po wybuchu II wojny światowej przez Węgry przedostała się do Mandatu Palestyny, gdzie służyła w Pomocniczej Służbie Kobiet, a od 1943 opracowywała materiały na temat grzybów pasożytniczych w Polskiej Stacji Biologicznej. Od 1945 przebywała w Egipcie, gdzie pracowała w VIII Polskiego Szpitala Wojennego w El Kantarze. W 1947 podczas ewakuacji wojsk alianckich wyjechała do Wielkiej Brytanii, zamieszkała w Londynie, gdzie znalazła się w bardzo złej sytuacji materialnej, następnie pracowała w aptece. Została członkiem Wydziału Przyrodniczego Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, w latach 1954-1970 pełniła funkcję sekretarza.

Wilhelmina Stec-Rouppertowa była ofiarodawczynią wielu eksponatów oraz spuścizny naukowej swojego męża Kazimierza Roupperta do Muzeum Akademii Rolniczej im. Kołłątaja, za co została odznaczona Złotą Odznaką "Za zasługi dla uczelni".

Zmarła 22 października 1988 w Wielkiej Brytanii, zgodnie ze swoją wolą spoczęła na cmentarzu Rakowickim.

Dorobek naukowy Wilhelminy Stec-Rouppertowej obejmuje czterdzieści sześć prac dotyczących mykologii, fitopatologii, cecidiologii, fitogeografii florystycznej.

Przypisy