alt=Polska cecha probiercza srebra|mały|Polska cecha probiercza srebra Cecha probiercza – znak umieszczany na wyrobie metalowym (zazwyczaj na metalach szlachetnych, czasami na cynie) informujący o ilości metalu szlachetnego w stopie. Większość współcześnie używanych systemów probierczych wyrażona jest w częściach tysięcznych (np. próba srebra 925 informuje o ilości 925/1000) lub zgodności ze standardem czystości (np. Minerwa we Francji czy Sterling silver). Nanoszony przy pomocy cechownika mechanicznie lub laserowo. Zależnie od kraju na producentów wyrobów z metali szlachetnych nakłada się różne obowiązki związane z cechowaniem metali, wyróżnia się trzy systemy prawa probierczego:
obligatoryjny – wszystkie wyroby spełniające kryteria wskazane przez prawo podlegają cechowaniu przez instytucję powołaną do tego celu (urząd probierczy) fakultatywny – producent lub osoba wprowadzająca wyroby do obrotu może samodzielnie nanosić cechę probierczą i ponosić pełną odpowiedzialność za deklarowaną próbę lub zgłosić się do urzędu probierczego, który zajmuje się badaniem i cechowaniem wyrobów deklaracja producenta – producent jest zobowiązany do ocechowania wyrobu we własnym zakresie i ponosi odpowiedzialność za deklarowaną próbę wyrobu