Jan Jarmiński (ur. 15 grudnia 1893 w Koźminie Wielkopolskim, zm. 1965) – kapitan adm. piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Po wybuchu I wojny światowej, wcielony 12 listopada 1914 roku do niemieckiego 7 pułku piechoty. Przeniesiony w styczniu 1915 roku do 111 pułku piechoty (niem. Infanterie-Regiment Markgraf Ludwik Wilhelm 3 Badischen), służąc w nim we Francji i Belgii, aż do zakończenia wojny. Ranny 25 maja 1918 roku podczas walk na froncie zachodnim. Odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy oraz Badeńskim Medalem Waleczności.
Jako ochotnik wstąpił 15 stycznia 1919 roku do I Batalionu Koźmińskiego, w którym jako podoficer odznaczył się w walkach powstańczych z Niemcami. Od 22 marca 1919 roku rozpoczął służbę w II batalionie 11 pułku Strzelców Wielkopolskich. Posiadał wówczas stopień plutonowego. Komisariat Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu dekretem nr 173 z 25 czerwca 1919 roku mianował go podporucznikiem w piechocieTygodnik Urzędowy Nr 31 z 21 lipca 1919 roku, s. 4.. Dowodził na froncie polsko-bolszewickim na stanowisku dowódcy kompanii ckm. Awansowany na porucznika 1 kwietnia 1920 roku. Podczas ataku nieprzyjaciela na odcinek II batalionu w dniu 25 maja 1920 roku, dowodzoną kompanią ckm podjeżdżał do pierwszej linii atakujących i silnym ogniem przyczynił się do utrzymania pozycji.