Po II wojnie światowej Po II wojnie światowej świątynię przejęli katolicy - poświęcono ją 4 listopada 1945. Nosiła wówczas wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny (w 1958 uzyskała wezwanie obecne). W latach 1949–1951 podlegała parafii w Przemysławiu, a potem parafii kołczyńskiej. W latach 60. XX wieku uległa znaczącej przebudowie. W obawie przed zniszczeniem mur pruski zastąpiono murem pełnym, ceglanym (w korpusie i dolnej części wieży). Całość otynkowano. Usunięto też ołtarz ambonowy i zlikwidowano empory wzdłuż dłuższych boków (pozostawiając otynkowane słupy). W latach 70. XX wieku zbudowano posadzkę z lastriko, wymieniono całkowicie stolarkę okienną i drzwiową, jak również wykonano podsufitkę z płyty pilśniowej.
Architektura Świątynia salowa, orientowana, na planie prostokąta, pierwotnie z obustronnie tynkowanego muru pruskiego, który po remoncie w latach 60. XX wieku pozostał jedynie w górnej części wieży (oszalowanej). Korpus kryty dachem dwuspadowym, a wieża dachem namiotowym. Wnętrze pierwotnie otoczone emporami z trzech stron, obecnie posiada tylko chór.