Stanisław Leonard Hałaczkiewicz (ur. 21 października 1899 w Sosnowcu, zm. 1979) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 21 października 1899 w Sosnowcu, w ówczesnym powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej, w rodzinie Stanisława i Władysławy z Soleckich. W 1914 ukończył V klasę w Szkole Handlowej w Będzinie. W marcu 1915, mieszkając czasowo w Pajęcznie, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1916 ukończył kilkutygodniowy kurs instruktorski przy Komendzie V Okręgu POW w Piotrkowie. Po ukończeniu kursu pełnił funkcję instruktora w V Obwodzie POW Radomsko. W 1917 jako ekstern ukończył VII klasę w Szkole Handlowej w Będzinie.
1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 15 listopada tego roku wyruszył na front z ochotniczą kompanią z Radomska i wziął udział w bitwie o Lwów, w składzie Grupy Operacyjnej płk. Izydora Modelskiego. W lutym 1919, po powrocie z frontu, wstąpił do organizowanego w Częstochowie 7 batalionu strzelców, który później został przemianowany kolejno na bytomski pułk strzelców, 167 pułk piechoty i 75 pułk piechoty. W czasie wojny z bolszewikami, w stopniu podchorążego, dowodził 9 kompanią, a następnie pełnił funkcję adiutanta I batalionu 167 pp. Podczas walk I batalionu wyróżnił się m.in.