Po wybuchu II wojny światowej został wypędzony wraz z rodziną z poznańskiego, po czym trafił z nimi do rodzinnego majątku w Pisarowcach, gdzie znaleźli schronienie także inni Tchorzniccy podczas okupacji niemieckiej. Później wyjechał do Krakowa, gdzie zastępując Adama Ronikiera od października 1943 do 1944 był prezesem Rady Głównej Opiekuńczej.
Zmarł 20 grudnia 1953. Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC14, rząd 1, nr grobu 32).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi przy organizacji Międzynarodowego Kongresu Nauk Administracyjnych”. Krzyż Wojenny za Zasługi Cywilne III klasy (Austro-Węgry, 16 kwietnia 1917)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Rady Głównej Opiekuńczej 1939–1945 Kategoria:Galicyjscy urzędnicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Kołomyi Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym za Zasługi Cywilne Kategoria:Sędziowie Najwyższego Trybunału Administracyjnego Kategoria:Sędziowie Sądu Najwyższego II Rzeczypospolitej Konstanty Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1953