Eugeniusz Walewski ps. Zemsta (ur. 28 grudnia 1912 w Siedliszczu, zm. 3 grudnia 1945 tamże) – żołnierz polskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej, członek Armii Krajowej oraz Narodowych Sił Zbrojnych.

Życiorys Przed II wojną światową ukończył w Siedliszczu szkołę powszechną. Po wybuchu walk włączył się w organizację konspiracji antyhitlerowskiej. W latach 1943–1944 dowodził plutonem AK, działającym w rejonie Siedliszcza. Po przekroczeniu przez Armię Czerwoną Bugu w lipcu 1944 roku, znając uległy stosunek dowódców Armii Krajowej do Rosjan, skontaktował się z partyzantką narodową. Jesienią tegoż roku zorganizował oddział partyzancki NSZ, działający w okolicy Siedliszcza oraz na terenie ówczesnych powiatów: chełmskiego, krasnostawskiego, lubelskiego i włodawskiego. Oddział działał w ramach Pogotowia Akcji Specjalnej NSZ, dowodzonego przez majora Mieczysława Pazderskiego ps. „Szary”. Oddział Walewskiego brał udział m.in. rozbrojeniu 50 żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego, strzegących majątku Kanie (24 kwietnia 1945) oraz w zbrodni w Wierzchowinach (6 czerwca 1945). Udało mu się również wyjść z obławy na oddziały NZS, zorganizowanej 10 czerwca 1945 roku przez siły UB i NKWD we wsi Huta, w których to walkach zginął Pazderski. Walewski wraz z oddziałem powrócił w rejon Siedliszcza, celem kontynuowania walki zbrojnej.