Pomiary przy użyciu tensometrów elektrooporowych mają jednak pewne wady, do których niewątpliwie należy zaliczyć: stosunkowo długi okres przygotowań do badań, obejmujący takie czynności jak: przygotowanie powierzchni, odtłuszczanie, naklejanie tensometrów, suszenie, ich zabezpieczanie przed wpływami otoczenia oraz połączenie naklejonych tensometrów w odpowiednie układy, jednorazowość użycia, ponieważ raz naklejonych tensometrów nie daje się odkleić bez ich uszkodzenia (wada ta rekompensowana jest w pewnym stopniu stosunkowo niską ceną tensometru), wrażliwość na wilgoć i zmiany temperatury (tę wadę daje się jednak wyeliminować przez zastosowanie odpowiednich układów termo-kompensacyjnych).
Do pomiaru złożonych stanów odkształceń stosuje się tzw. rozety tensometryczne składające się najczęściej z trzech czujników naklejonych w jednym punkcie co Pozwala to np. na wyznaczenie kierunków i wartości odkształceń głównych.
Bibliografia Roliński Z., Tensometria oporowa: podstawy teoretyczne i przykłady zastosowań, WNT, Warszawa 1981. Roliński Z., Zarys elektrycznej tensometrii oporowej, WNT, Warszawa 1966.