Wykazywał też bystrość, poszukując genezy dyktatury w tradycji latyńskiej, chęć zadbania o chronologiczną precyzję (stąd próby ustalania dat wydarzeń), nie wyolbrzymiał nadmiernie chociażby liczby poległych przeciwników w bitwach, jak czynił to Waleriusz Antias; ; ;.
Nie był jednak wolny od potknięć typowych dla reszty dziejopisów swojej doby, Liwiusz bowiem przyznawał, iż nadmiernie dbał o prestiż swego rodu, podkreślając osiągnięcia jego członków (szczególnie Gajusza Licyniusza Stolona z IV wieku p.n.e.), czasem posuwając się w tym do manipulacji. Jako jedyny spośród annalistów młodszych był czynnym politykiem, co również rzutowało na jego pracę. Konflikty między patrycjuszami a plebejuszami z wcześniejszych epok przedstawił jak walkę stronnictw, w których sam uczestniczył. Jako popular zapewne pragnął stworzyć alternatywny obraz historii wobec wizji optymatów. Stąd zapewne wynika, widoczne w zachowanych fragmentach, podkreślanie sprawiedliwości rządów Romulusa, przeciwstawianego Tytusowi Tacjuszowi, czy chęć zmiany opinii na temat plebejskiego edyla Gnejusza Flawiusza z 304 roku p.n.e.