W latach 1892–1893 – spowiednik, kaznodzieja i misjonarz w klasztorze św. Onufrego we Lwowie; 1894 – dyrektor czteroletniej szkoły ludowej w Buczaczu, potem – wykładowca teologii moralnej w Krystynopolu, i przewodnik duchowny nowicjatu Sióstr Służebnic. W 1895-1898 został pierwszym przełożonym w Michajłowce oraz dyrektorem referatu misyjnego Prowincji Galicyjskiej OO. Bazylianów. W 1898 – misjonarz w Żółkwi, 1901 – konsultor i misjonarz we Lwowie, 1901 – przełożony i proboszcz w Krasnopuszczy, kaznodzieja, ekonom i misjonarz w Ułaszkowcach, 1905-1907 – wikariusz klasztoru, kaznodzieja i misjonarz w Drohobyczu, w latach 1904-1908 odbył kilka podróży misyjnych do Rosji (Petersburg, Moskwa, Smoleńsk, Saratow, Symbirsk).
W latach 1907–1915 obejmował posadę rektora Seminarium Duchownego w Stanisławowie (obecny Iwano-Frankiwsk. Oprócz funkcji rektora wykładał teologię pastoralną, metodologię, katechetykę, retorykę oraz homiletykę. Doskonale znał język francuski oraz teologię moralną, miał pojęcie o wszystkich pracach filozoficznych i teologicznych, co drukowali się w ówczesnych wydaniach drukowych. Zawsze ciekawił się sprawami swoich kleryków, codziennie kierował ku nim pouczania duchowne stosownie życia seminaryjnego oraz celu powołania kapłańskiego.