17 listopada 1917 roku nowym dowódcą UC-11 mianowany został por. mar. Ferdinand Schwartz. 24 listopada w estuarium Tamizy zatonął na minie nowy brytyjski parowiec „French Rose” (465 BRT), płynący pod balastem z Le Tréport do Goole (bez strat w załodze). Nazajutrz w tym samym miejscu jego los podzielił brytyjski parowiec „Ostpreussen” (1779 BRT), przewożący węgiel na trasie Sunderland – Londyn (śmierć poniósł 1 marynarz). Dzień 27 listopada okazał się pechowy dla transportującego węgiel brytyjskiego parowca „Groeswen” (3570 BRT), który zatonął bez strat w ludziach na pozycji . Był to ostatni sukces UC-11 odniesiony w 1917 roku.
1918 rok 16 stycznia 1918 roku nieopodal Harwich (na pozycji ) mina zniszczyła uzbrojony trawler HMT „John E. Lewis” (253 ts), na którym zginęło 2 członków załogi.
11 lutego 1918 roku nowym dowódcą okrętu został por. mar. Reinhold Thomsen, a już 5 kwietnia jego następcą został por. mar. . 13 czerwca na minie postawionej przez UC-11 uszkodzony został na pozycji brytyjski krążownik lekki o wyporności 4219 ts (na pokładzie zginęło 7 marynarzy).
17 czerwca 1918 roku dowódcą UC-11 mianowany został por. mar. .