Od 1957 roku mieszkał na stałe w Poznaniu, gdzie został wicedyrektorem tamtejszej Biblioteki Pedagogicznej, prowadził także wykłady w Studium Nauczycielskim oraz przygotowywał audycje pedagogiczne w Polskim Radiu. W 1960 roku został adiunktem w Katedrze Pedagogiki UAM. W 1964 roku uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Kształcenie kadr zawodowych w konińskim i tarnobrzeskim rejonie przemysłowym.
W latach 1966–1983 był kierownikiem Międzywydziałowego Zakładu Nowych Technik Nauczania UAM, natomiast w latach 1970–1976 dyrektorem Instytutu Nowych Technik Kształcenia. W 1971 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1977 roku profesorem zwyczajnym. Był jednym z pionierów koncepcji kształcenia multimedialnego. W 1984 roku przeszedł na emeryturę.
Był redaktorem rocznika naukowego Neodidagmata, poświęconego dydaktyce. Jego uczniem i następcą był prof. dr hab. Wacław Strykowski.