Według niektórych źródeł likwidacja więźniów rozpoczęła się już w okolicach 22–23 czerwca.
Na temat wymordowania pensjonariuszy drohobyckiego więzienia milczą sowieckie archiwa; odnaleziono w nich jedynie informację, że po wybuchu wojny 21 więźniów ewakuowano do Wierchnieuralska na południowym Uralu. Z kolei Andrzej Chciuk w drugiej części swych wspomnień, wydanej w 1972 roku pod tytułem Ziemia księżycowa, zapisał:
Sowieci ewakuowali się z Drohobycza 30 czerwca lub 1 lipca. Po ich odejściu do więzienia przy ul. Stryjskiej wdarli się mieszkańcy miasta, którzy poszukiwali aresztowanych krewnych i przyjaciół. W piwnicach gmachu odkryto wówczas zwłoki zamordowanych więźniów; w zależności od źródła ich liczbę szacowano na 60–80 lub 150–200. W piwnicach odnaleziono także kilku żywych więźniów, którym udało się przeżyć masakrę (Bogdan Musiał podaje, że było ich czterech). Niedługo później w narożniku dziedzińca wewnętrznego odkryto jeszcze zbiorowy grób, który enkawudziści usiłowali zamaskować pod hałdą węgla. Spoczywało w nim 200 zwłok. U wielu ofiar zaobserwowano obrażenia, które sugerowały, że przed śmiercią były one bestialsko torturowane.