W listopadzie 1918 roku w Przasnyszu na czele oddziału ochotniczego brał udział w rozbrajaniu Niemców. Po sformowaniu kompanii ochotniczej, jako podchorąży został wcielony do 32 Ciechanowskiego pułku piechoty, z którym brał udział w walkach polsko–bolszewickich. W rejonie miejscowości Stepań nad Horyniem w dniu 12 sierpnia 1919 roku dowodził plutonem z którym pod ogniem artylerii i ckm zaatakował bolszewików i w walce wręcz zdobył most, odcinając odwrót nieprzyjacielowi. Wyróżnił się również w walkach pod Włodzimierzem Wołyńskim i Kowlem. Za udział w walkach odznaczony został 11 listopada 1921 roku Orderem Virtuti Militari i 26 czerwca 1921 roku Krzyżem Walecznych. 30 lipca 1920 roku został mianowany z dniem 1 sierpnia 1920 roku podporucznikiem w piechocie z byłych Legionów Polskich, „z zaliczeniem do Rezerwy armii i równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny, aż do demobilizacji”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, poz. 744.. Od stycznia 1921 roku w 32 pułku piechoty w Modlinie był na stanowiskach: adiutant batalionu sztabowego, adiutant II batalionu, później m.in. referent mobilizacyjny i oficer materiałowy. 1 grudnia 1924 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 399.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Tadeusz Zarzycki · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.