Oprócz działalności legalnej schronisko było punktem etapowym dla komunistów uciekających z Polski z uwagi na konflikty z rządem sanacyjnym. Z powyższych względów lokal był pod stałą obserwacją policji, zdarzały się tu częste kontrole i rewizje.
Z uwagi na narastające długi i trudności z utrzymaniem Gospody została ona postawiona w stan likwidacji w 1936. Willę sprzedano prywatnej osobie. Na pokrycie długów sprzedano również plac przy wylocie Doliny Białego.
Gospoda prowadziła własną księgę pamiątkową zawierającą ciekawe opisy wypraw tatrzańskich, zwłaszcza pióra Mieczysława Szczuki. Księga ta zaginęła, ale duża część zapisów zachowała się dzięki publikacjom w Dźwigni oraz utworzonym odpisom, publikowanym następnie w Taterniku i Krzesanicy.
Kolejnymi kierownikami obiektu (delegatami zarządu) byli: Marian Kwiatkowski, Bolesław Witwiński, Janina Przybyszanka, Jan Chmielewski, Józef Kucharczyk, Ludwik Merkel i Kazimierz Jasiński.