SM UC-6 został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 50 (Werk 50) – został zwodowany 20 czerwca 1915 roku, a 24 czerwca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał sześciu dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-6 odbył 89 patroli bojowych, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęły 54 statki o łącznej pojemności 63 319 BRT (w tym duży brytyjski statek pasażerski „Maloja” o pojemności 12 431 BRT) i jeden okręt o wyporności 810 ton, a uszkodzenia odniosło osiem statków o łącznej pojemności 33 104 BRT oraz jeden okręt o wyporności 810 ton. SM UC-6 zatonął z całą załogą 27 września 1917 roku, prawdopodobnie po wejściu na minę w estuarium Tamizy.
SM UC-7
SM UC-7 został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 51 (Werk 51). Okręt został zwodowany 6 lipca 1915 roku, a 9 lipca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał dwóch dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-7 odbył 34 patrole bojowe, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche.