Józef Pielorz OMI (ur. 22 stycznia 1921 w Imielinie, zm. 1 września 2016 w Tychach) – polski duchowny katolicki, oblat, duszpasterz i publicysta.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej rodziny. W 1939 roku zdał maturę w oblackim Niższym Seminarium Duchownym w Lublińcu. Następnie udał się nowicjatu Zgromadzenia w Markowicach k. Inowrocławia, gdzie poznał m.in. późniejszego błogosławionego męczennika Józefa Cebulę. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku wraz z innymi nowicjuszami bezskutecznie próbował przedostać się do Warszawy. Ostatecznie powrócił do Markowic, gdzie pozostał do 4 maja 1940 roku, kiedy to został aresztowany przez Gestapo, by następnie zostać przewiezionym do obozu w obozu w Dachau. Stamtąd, w sierpniu 1940 roku trafił do obozu w Gusen, gdzie doczekał się wyzwolenia przez wojska amerykańskie w maju 1945 roku.
Po zakończeniu II wojny światowej udał się do Rzymu, gdzie kontynuował nowicjat w domu generalnym Zgromadzenia. Śluby zakonne złożył 24 stycznia 1949 roku, zaś święcenia kapłańskie otrzymał 2 lipca 1950 roku. Obronił doktorat na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Pracował jako duszpasterz Polonii w Kanadzie (7 lat) oraz Belgii (33 lata). Pełnił również funkcję dyrektora biblioteki na Papieskim Uniwersytecie Urbaniana.