Egzekucje trwały do świtu 24 czerwca. Więźniowie, do których dochodziły odgłosy strzałów, wkrótce zorientowali się, jaki los spotkał zabranych z cel kolegów. Tymczasem pod budynkiem więzienia zaczęli gromadzić się mieszkańcy Oszmiany, zaniepokojeni o los swoich krewnych i przyjaciół. W pewnym momencie jeden z nich zawołał do strażników, że Niemcy są już w mieście. Ów wybieg okazał się nadzwyczaj skuteczny, gdyż ogarnięci paniką enkawudziści natychmiast przystąpili do ucieczki. Ocalali więźniowie wyważyli wówczas drzwi cel i z pomocą ludności cywilnej wydostali się na wolność. Niedługo później do więzienia powróciła grupa funkcjonariuszy na czele z naczelnikiem miejscowego NKWD. Enkawudziści nie zastawszy nikogo w budynku, nie podjęli próby odszukania uciekinierów, zamiast tego ostatecznie ewakuowali się z Oszmiany.