Droga śmierci Wołożyn-Tarasowo – szlak kaźni osób osadzonych w więzieniu w Wołożynie, których po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej NKWD usiłowało odeskortować na wschód. Ewakuacja rozpoczęła się w nocy z 24 na 25 czerwca 1941 roku. Zakończyła się niespełna dwa dni później, gdy niemal wszyscy więźniowie zostali rozstrzelani przez eskortę w lesie tarasowskim nieopodal Mińska. Była to jedna z wielu tzw. masakr więziennych, dokonanych przez NKWD latem 1941 roku.

Geneza Wołożyn, przed wojną miasto powiatowe w województwie nowogródzkim, od września 1939 roku znajdował się pod okupacją ZSRR. Osoby aresztowane przez sowiecki aparat bezpieczeństwa były osadzane w piwnicach byłych koszar Korpusu Ochrony Pogranicza, w których po rozpoczęciu okupacji urządzono więzienie oraz siedzibę lokalnej placówki NKWD. Więzienie w Wołożynie miało charakter więzienia śledczego. Było jednym z siedmiu sowieckich więzień funkcjonujących na terenie obwodu baranowickiego; w oficjalnych dokumentach określano je mianem „więzienia nr 12”. W jego celach przetrzymywano przeciętnie około 200 więźniów.