Budowla jest postawiona na wysokim cokole, posiada jednakowe pod względem formy i detalu elewacje, oblicowane cegłą ceramiczną, z detalem architektonicznym wykonanym z użyciem tego samego materiału. Artykulacja elewacji jest wyznaczona przez zamknięte łukiem pełnym otwory okienne z ceglanymi maswerkami. Narożniki są ujęte przez wąskie lizeny, zwieńczone na szczycie sterczynami z motywem krzyża. Całość jest zwieńczona gzymsem koronującym podpartym na konsolkach z fryzem kostkowym znajdującym się niżej.
Dyspozycja wnętrza związana jest z układem i formą brył poszczególnych części świątyni. Jednonawowy korpus posiadający zwartą, jednakową strukturę jest nakryty stropem, posiadającym proste fasety. Nawa jest ujęta przez jedną kondygnację empor oraz szeroką, złamaną w środkowej części emporą organową podpartą drewnianymi filarami. Prezbiterium otwiera się do nawy łukiem tęczowym.
Architektonicznie świątynia posiada zarówno elementy neogotyku (przykładem jest wyeksponowanie ceglanego wątku stylizowanych przypór narożnikowych i maswerków), jak i neoromanizmu (przykładem są tu półkoliście zamknięte otwory okienne, fryz kostkowy).