Armia w tym samym czasie dostrzegła w grupach funkcyjnych możliwość zdobycia większego znaczenia politycznego i utworzyła własne golongan karya mające współzawodniczyć z tworami prezydenckimi.
W 1964 roku zarejestrowane było już ponad 90 grup funkcyjnychTamże, str. 191.. Aby łatwiej nad nimi zapanować, a także uchronić je przed komunistyczną infiltracją (Komunistyczna Partia Indonezji posiadała własne, niezwykle popularne pośród ludności związki zawodowe), w październiku tego samego roku ustanowiono dla nich wspólny sekretariat SEKBER GOLKAR (Sekretariat Bersama Golongan Karya; GOLKAR). Ze względu na brak struktur terenowych, poza stolicą GOLKAR musiał zdać się na pomoc armii w wyniku czego indonezyjskie wojsko uzyskało w nim bardzo znaczące wpływyJ. Boileau, GOLKAR Functional Group Politics in Indonesia, Dżakarta 1983, str. 45-46..
Nowy Ład Po nieudanym zamachu stanu dokonanym przez tzw. Ruch 30. Września, pełnię władzy w kraju przejęła junta wojskowa z gen. Suharto na czele rozpoczynając okres Nowego Ładu (1966–1998). Suharto szukając cywilnej podpory dla swojego reżimu postawił na GOLKAR. Reżim dostrzegał potrzebę istnienia pewnych partycypacyjnych mechanizmów kanalizowania i kontrolowania społecznych aspiracji, które również legitymizowałyby nową władzęŁ. Bunczol, op.