W praktyce stosowania tej ustawy była wykorzystywana podstawa odwołująca się do względów społecznych, ponieważ w drodze rozporządzenia Ministra Zdrowia ustalono, że na podstawie oświadczenia kobiety ciężarnej stwierdza się istnienie ciężkich warunków życiowych kobiety.
W kontekście tej ustawy, na gruncie prawa karnego interpretowano w doktrynie, jako dobro chronione: przez jednych autorów: zdrowie i życie kobiety ciężarnej, nie zaś płódW. Świda Prawo karne; wyd. 3., Warszawa 1986, s. 478., albo ciążę kobiety zgodną z jej woląJ. Śliwowski Prawo karne, wyd. 2., Warszawa 1979, s. 359., przez innych autorów: ciążę, tj. normalny rozwój płodu ludzkiego w łonie matkiA. Andrejew, Polskie prawo karne w zarysie, wyd. 9., Warszawa 1989, s. 384., pośrednio zaś życie i zdrowie kobiety ciężarnejW. Wolter, [w:] I. Andrejew, W. Świda, W. Wolter, Kodeks karny z komentarzem, Warszawa 1973, s. 452..
Jednak w praktyce, aborcja była wykonywana na życzenie kobiety. Co prawda kobiety musiały składać oświadczenia o swojej sytuacji życiowej, lecz lekarze byli zobowiązani je weryfikować do 1959 roku.