Jest to odbiciem roli utworu, jako źródła tematyki dla tradycyjnego tańca khmerskiegoW tradycyjnym przedstawieniu Reamker tancerze byli niemi, a historia była czytana przez zawodowego narratora przy akompaniamencie orkiestry. Tekst był więc rodzajem libretta. Małpy przedstawione są w Reamker ambiwalentnie podczas gdy w Ramajanie zdecydowanie pozytywnie. Jest to odbiciem tradycyjnie negatywnego stosunku Khmerów do małp. Bóg ognia Agni porusza się na nosorożcu zamiast na tryku. Imiona bohaterów (spółgłoski w nawiasach nie są wymawiane) ReamkerRamajana Rām Rāma Sītā Sītā Laksm(ṇ) Lakṣmaṇa Rāb(ṇ) Rāvaṇa Hanumān Hanumān Sūrapanakhā Śūrpaṇakhā Sugrib Sugriva Bālī Vali
Obecność utworu w kulturze khmerskiej thumb|350px|right|Królewski Balet Kambodży odtwarza Reamker Reamker należy do najstarszych zachowanych khmerskich utworów literackich. Treść utworu stała się inspiracją dla khmerskiej ikonografii i architektury - przedstawienia postaci i scen z opowieści w postaci reliefów znalazły się na ścianach klasycznych khmerskich świątyń. Niemal cały epos został wyrzeźbiony na ścianie zachodniego korytarza Angkor Wat, począwszy od bramy głównej ku północy oraz w zachodniej części korytarza północnego.