Obie strony zgadzają się z tym, że Zygmunt Luksemburski był osobą o wysokiej inteligencji, władcą niezwykle energicznym, o wygórowanych ambicjach. Przyczyn niepowodzeń tego nietuzinkowego władcy upatruje się zarówno w sprzecznościach jego charakteru, jak i w utopijności podejmowanych przez niego przedsięwzięć.
Faktem jest, że polityka prowadzona przez Zygmunta doprowadziła do licznych wojen, a w ostatecznym rezultacie przyczyniła się do znacznego osłabienia rządzonych przez niego państw.
Polityka Zygmunta Luksemburskiego Polityka religijna Był duchowym i militarnym przywódcą kilku krucjat, które na ogół kończyły się klęskami, oraz wyprawy przeciw Turkom osmańskim. W 1396 r. poniósł porażkę w bitwie pod Nikopolis, w 1428 r. – pod Golubacem (Gołąbcem).
Wyprawiał się również przeciw czeskim husytom i poniósł porażki pod Witkowem i Wyszehradem w 1420 r., pod Niemieckim Brodem w 1422 r., pod Uściem w 1426 r., pod Tachovem w 1427 r. i pod Domažlicami 1431 r.
Przyczynił się znacznie do zwołania soboru w Konstancji w 1414 r. i odegrał podczas niego istotną rolę, doprowadzając do zakończenia wielkiej schizmy zachodniej Kościoła katolickiego.