Polityka wobec Polski Zygmunt planował rozbiór Polski za pośrednictwem księcia opolskiego Władysława Opolczyka. Plan rozbioru przedstawiony został wielkiemu mistrzowi zakonu krzyżackiego – Konradowi Wallenrodowi w 1392 r. Przewidywał on rozbiór Polski pomiędzy Rzeszę Niemiecką, zakon krzyżacki, Węgry i Morawy. Plan ten nie doczekał się prób realizacji, ze względu na brak porozumienia w tej kwestii z zakonem krzyżackimWallenrode obiecał współdziałanie, o ile Krzyżacy zostaną powiadomieni o wojnie z Polską z dwutygodniowym wyprzedzeniem, odmówił jednak wysłania posłów do cesarza w obawie przed przechwyceniem ich przez Polaków, co groziłoby ujawnieniem porozumienia. Karol Szajnocha, Jadwiga i Jagiełło, 1374–1413, Tom 3 Lwów 1856, s. 191n, za: Johannes Voigt (1786–1863), Geschichte Preussens t. 5 (1342–1393), Królewiec 1832, s. 618–620.. W 1410 r. wojska Zygmunta pod dowództwem Ścibora ze Ściborzyc najechały ziemię sądecką, jednak najazd został odparty.
Zmiana stosunków Zygmunta z Polską nastąpiła po polskim zwycięstwie pod Grunwaldem i podpisaniu I pokoju toruńskiego w 1411 r. Już 15 marca 1412 r.