Skrzydła o trapezowym obrysie z trzema stalowymi rurami tworzącymi dźwigary skrzydeł; na końcach skrzydeł, na przedłużeniu osi dźwigarów zamierzano zainstalować lotki. Dwusegmentowe klapy umieszczono na krawędzi spływu skrzydła. W odróżnieniu od pierwotnego projektu MB-2, nowy samolot miał posiadać chowane podwozie: główne do wnęk w gondolach silnikowych, jak również kółko ogonowe do wnęki w kadłubie. Podobnie jak w MB-2, Martin zrezygnował z usterzenia pionowego. Zamiast niego, samolot miał posiadać trzy stery kierunku, po jednym umieszczonym na końcach dwóch gondoli silnikowych i na końcu kadłuba. Kabina pilota osłonięta kroplową osłoną, tuż za kabiną miał znajdować się, użyty już w projekcie MB-2, wysuwany elektrycznie wspornik przeciwkapotażowy. Napęd miały stanowić dwa dwunastocylindrowe silniki rzędowe chłodzone cieczą w układzie V, Rolls-Royce Merlin z metalowymi, trzyłopatowymi, przestawialnymi śmigłami. Aby utrzymać jak najczystszą linię aerodynamiczną płatowca, wyloty rur wydechowych znajdować się miały na końcach gondoli silnikowychLeszek A. Wieliczko, Myśliwce Martin-Baker, „Lotnictwo”, nr 9 (2016), s. 78-87, .