Ekologia i zachowanie Szpicogonki odnotowywano na wysokości od poziomu morza (np. w Ubatuba) do przynajmniej 1370 m n.p.m. w interiorze Minas Gerais. W północnej części zasięgu zwykle występują na przynajmniej 580 m n.p.m., a w południowej na najwyżej 465 m n.p.m. Środowiskiem życia tych gorzyków są głównie wilgotne lasy, zadrzewienia i dojrzałe lasy wtórne, prawdopodobnie najczęściej w dolinach, a nie na grzbietach górskich. Z 2009 roku pochodzi doniesienie o stwierdzeniu szpicogonka na plantacji eukaliptusów. Szpicogonki zwykle przebywają samotnie lub w parach. Żywią się niewielkimi owocami, ich nasionami oraz bezkręgowcami (stwierdzono mrówkowate i pająki). Zwykle pożywienie łapią w trakcie krótkiego lotu, niekiedy zbierają z gałęzi. Żerują głównie na Myrsine. Odnotowano szpicogonki podążające za mrówkami Labidus praedator i Eciton burchelli.