Więźniowie wykazujący się szczególnie wzorową postawą mogli też liczyć na przeniesienie do zakładu karnego bliższego ich miejscu zamieszkania. Oprócz powyższego zarząd zajmował się organizowaniem bibliotek więziennych, organizował dyskusje światopoglądowe i zapewniał udział w obrzędach katolickich. Działania te miały spowodować przemianę więźniów i wyeliminowanie z ich systemu wartości tych czynników, które spowodowały ich osadzenie w więzieniach. W dalszej perspektywie celem działalności zarządu było przywrócenie równowagi społecznej w kraju po latach konfliktów i wojnie domowejAleksander Stępniak, Polityka pojednania generała Franco po wojnie domowej w Hiszpanii, LTW, Dziekanów Leśny, 2016, s.56-69, .
Pomysłodawcą takiego systemu (wraz z całą polityką pojednania) był sam generał Franco, który chciał w ten sposób połączyć starą koncepcję wykorzystywania więźniów do pracy z chrześcijańską ideą resocjalizacji przez wysiłek. Wykonywana przez więźniów praca, w myśl założeń twórcy, miała odpowiadać możliwościom fizycznym skazanych, chroniąc ich przed wyniszczeniem. Zadania zbliżone miały być do tych, które wykonywali wolni robotnicy. Franco zakładał, że praca nie ma być karą, lecz prawem i jako taka ma stanowić przywilej dla więźniów, dając im jednocześnie możliwość odpracowania win i przedterminowego zwolnienia.