Wasilij Stiepanowicz Popow (ros. Василий Степанович Попов, ur. w stanicy Prieobrażenskaja w obwodzie wołgogradzkim, zm. 2 lipca 1967 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Ukończył seminarium nauczycielskie, od 1916 służył w rosyjskiej armii, w I wojnie światowej dowodził plutonem na Froncie Południowo-Zachodnim. W 1919 wstąpił do Armii Czerwonej i został członkiem RKP(b), brał udział w wojnie domowej i w wojnie z Polską jako pomocnik szefa i szef sztabu 39 Dywizji Piechoty, a od maja 1920 szefa sztabu i pomocnik dowódcy brygady i pomocnik szefa sztabu 14 Dywizji Kawalerii w składzie 1 Armii Konnej. W 1922 ukończył Wojskową Akademię Armii Czerwonej, 1924-1926 dowodził 6 Samodzielną Brygadą Kawalerii, walczył przeciw basmaczom w Tadżykistanie, 1928-1931 był komendantem Ukraińskiej Szkoły Kawalerii, 1929 ukończył kursy doskonalenia wyższej kadry dowódczej, a w 1931 kursy przy Akademii Wojskowo-Politycznej. W latach 1931–1937 dowodził 12 Dywizją Kawalerii, 1937-1938 4 Kozackim Korpusem Kawalerii, od lipca 1939 wykładał w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego, 1939-1940 jako dowódca 28 Korpusu Piechoty uczestniczył w wojnie z Finlandią, po zakończeniu której służył w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym.