thumb|300px|Kusza (XVI w.) Kusza – neurobalistyczna broń miotająca, składająca się z łuczyska osadzonego w łożu, w którym cięciwa zwalniana jest za pomocą mechanizmu spustowego. Pociskami kuszy są najczęściej bełty.
Charakterystyka W porównaniu z łukiem konstrukcja kuszy umożliwia wstrzymanie się ze strzałem przez dowolnie długi czas, dzięki czemu strzelec nie męczy się utrzymywaniem napiętej cięciwy siłą własnych rąk, co wpływa na ergonomię celowania. Z zasady jest to broń przeznaczona do strzelania płaskotorowego dzięki dużej prędkości wylotowej bełtu wpływającej na mniejszą (w porównaniu z łukiem) parabolę lotu pocisku. Kusza wykorzystuje jako pociski – bełty, choć istniały również jej wersje strzelające kulami metalowymi lub kamiennymi (arbalety). Kusze były przeznaczone do zwalczania ciężko opancerzonych celów z racji większego naciągu niż łuk i, co za tym idzie, większej energii kinetycznej pocisku. Ciężkie kusze, naciągane przy pomocy wyposażonego w korbę koła zapadkowego (tak zwana „pokrętka”), miewały siłę naciągu dochodzącą do 500 kG.