Niezależnie od języka, w którym były napisane, utwory azerbejdżańskie docierały w wersji rosyjskiej do mieszkańców całego wielonarodowego państwa, jak również do cudzoziemców, władających językiem rosyjskim, a nieznających azerbejdżańskiego.
Historia Dla Azerbejdżanu charakterystyczna była literatura ludowa przekazywana ustnie. Najstarszym zabytkiem literatury azerbejdżańskiej jest epos Kitab-i Dede Korkut (Księga Dede Korkuta). Utwór ten powstał prawdopodobnie w wieku X lub XI, ale został spisany dopiero w stuleciu XVI. W wiekach XI i XII na terytorium Azerbejdżanu rozwijała się literatura w języku perskim. Jej rozkwit został przerwany przez najazd Mongołów w wieku XIII. Przetrwała tylko poezja suficka. Jednym z wyróżniających się twórców na przełomie XIV i XV wieku był Säjid Imadäddin Näsimi mały|Säjid Imadäddin Näsimi na znaczku pocztowym z czasów ZSRR Wieki XV i XVI to epoka równoległego rozwoju literatury w języku perskim i w języku azerbejdżańskim. Za twórcę literackiego języka azerbejdżańskiego uchodzi Mehmed ibn Süleyman Fuzuli (1495-1556). Bez Fuzulego trudno sobie wyobrazić azerbejdżańską poezję, na którą wywarł ogromny wpływ od czasów, gdy tworzył, czyli od XVI w. aż do dnia dzisiejszego. Był on autorem między innymi poematów Haszysz i wino oraz Lajla i Madżnun. Fuzuli był twórcą wielojęzycznym.