Znaczenie wyporności standardowej Przed zawarciem traktatu waszyngtońskiego z 1922 roku, jego sygnatariusze posługiwali się różnymi pojęciami wyporności okrętów, w zależności od praktyki operacyjnej poszczególnych marynarek wojennych. Wyporność lekka była generalnie używana do określania wyporności okrętu bez paliwa lub amunicji, podczas gdy inni używali wyporności pełnej lub wyporności głębokiej z pełnym zaopatrzeniem w amunicję, paliwo i żywność. Większość używała także określenia wyporności normalnej – teoretycznego stanu operacyjnego, który jednak oznaczał co innego w każdej marynarce.
Wprowadzenie traktatem waszyngtońskim limitów wyporności wymagało ustalenia jej jednolitej definicji, przyjętej w każdym państwie-sygnatariuszu umowy, toteż do traktatu wprowadzono nową definicję wyporności, określoną jako wyporność standardową. Wprowadzenie restrykcji w zakresie tak zdefiniowanej wyporności okrętów niosło ze sobą poważne konsekwencje.