Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym, w którym 15 października 1917 roku został mianowany aspirantem oficerskim. 18 lutego 1918 roku internowany przez Austriaków, przebywał w obozach w Bustyahaza i Szeklencze, skąd zbiegł do Krakowa w maju 1918 roku. Został schwytany przez policję i internowany w Witkowicach, ale na skutek choroby wkrótce go zwolniono. Powrócił do Krakowa i na Uniwersytecie Jagiellońskim studiował filozofię.
W Wojsku Polskim od 9 listopada 1918 roku, początkowo jako podchorąży w I baonie akademickim w Krakowie dowodził plutonem, a po jego rozwiązaniu przydzielony został 13 lutego 1919 roku do II lotniczego baonu uzupełnień jako instruktor musztry polskiej. Mianowany na tym stanowisku z dniem 1 czerwca 1919 roku podporucznikiem piechoty (dekret z 15 lipca 1919 roku). Przesunięty na stanowisko adiutanta baonu z dniem 1 sierpnia 1919 roku i uczestniczył w tym czasie w kursie pilotażu. Przeniesiony na własną prośbę w dniu 1 kwietnia 1920 roku do wojsk kolejowych i jednocześnie skierowany na wyższy kurs techniczny w Szkole Oficerskiej Wojsk Kolejowych w Krakowie. 2 maja 1920 roku po przerwaniu kursu został przydzielony do baonu zapasowego wojsk kolejowych, w którym był zastępcą dowódcy 1, a później 2 kompanii.