W czasie wojny wykonał łącznie 322 loty bojowe, w 60 walkach strącił osobiście 27 samolotów wroga, a w grupie dwa samoloty wroga. Po wojnie nadal dowodził eskadrą (w Karpackim Okręgu Wojskowym), w 1952 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, był dowódcą pułku lotniczego w Centralnej Grupie Wojsk (w Austrii), a od września 1955 w Białoruskim Okręgu Wojskowym w obwodzie brzeskim, a od listopada 1955 do grudnia 1957 dowódcą 66 Niszczycielskiej Dywizji Lotniczej (w Rumunii), w 1959 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego. Od października 1959 do lipca 1961 dowodził 275 Niszczycielską Dywizją w Południowej Grupie Wojsk (Węgry), 1961-1962 był zastępcą dowódcy 48 Armii Powietrznej ds. przygotowania bojowego w Odeskim Okręgu Wojskowym, a 1962-1967 I zastępcą dowódcy 57 Armii Powietrznej w Karpackim Okręgu Wojskowym (we Lwowie), od listopada 1967 do czerwca 1969 był komenderowany służbowo do Egiptu jako starszy doradca wojskowy dowódcy sił powietrznych. Od czerwca 1969 do stycznia 1977 dowodził 14 Armią Powietrzną w Karpackim Okręgu Wojskowym, w 1971 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, od stycznia 1977 do listopada 1980 był zastępcą Głównodowodzącego Siłami Wojskowo-Powietrznymi ds.