Żukowskiego, a 1936-1938 dowódcą 44 brygady lotniczej w Syberyjskim Okręgu Wojskowym, w kwietniu 1938 w ramach czystek został zwolniony z armii, we wrześniu 1939 przywrócony do służby. Wykładał w Akademii Wojskowo-Powietrznej im. Żukowskiego, 1939-1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią, w marcu 1940 został wykładowcą taktyki Sił Wojskowo-Powietrznych, potem szefem oddziału akademii wojskowo-powietrznej w Monino, po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w walkach, od czerwca do sierpnia 1941 jako zastępca dowódcy Sił Wojskowo-Powietrznych 5 Armii Frontu Południowo-Zachodniego. Od sierpnia do grudnia 1941 był szefem grupy kontroli Zarządu Sił Wojskowo-Powietrznych Frontu Południowo-Zachodniego, od grudnia 1941 do marca 1942 dowódcą 76 Mieszanej Dywizji Lotniczej Frontu Południowego, od kwietnia do lipca 1942 dowódcą lotniczej grupy manewrowej Frontu Południowo-Zachodniego, w lipcu 1942 dowódcą 2 Niszczycielskiej Brygady Lotniczej. Uczestniczył w walkach obronnych na Ukrainie i w bitwie pod Stalingradem, 27 marca 1942 został generałem majorem lotnictwa, od września 1942 dowodził 1 Szturmowym Korpusem Lotniczym, 17 marca 1943 otrzymał stopień generała porucznika lotnictwa, walczył na Froncie Kalinińskim, Północno-Zachodnim, Woroneskim, Stepowym i 2 Ukraińskim.