Zgodnie z tą ustawą 23 czerwca 1920 został stworzony Francuski Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny. Odznaczeniu podlegali wszyscy żołnierze Francuskich Sił Zbrojnych walczący na frontach I wojny światowej między 2 sierpnia 1914 a 11 listopada 1918 a także personel medyczny, pełniący swe obowiązki podczas bombardowań strażacy, policjanci, żandarmi i strażnicy cywilni, pracownicy kolei oraz żołnierze i personel medyczny armii sojuszniczych.
Francuzi, którzy mimo oficjalnego zwolnienia ze służby zaciągnęli się do armii otrzymywali okucie ENGAGÉ VOLONTAIRE. Nosili je do czasu ustanowienia Krzyża Kombatanta-Ochotnika 1914-1918 w 1935.
22 sierpnia 1922 Ministerstwo Spraw Wojskowych na łamach „Polski Zbrojnej” wyjaśniło, że prawo uzyskania medalu francuskiego „Médaille Commémorative française de la Grande Guerre” na wstążeczce w białe i czerwone prążki mieli ci wojskowi Polacy (w czynnej służbie i zdemobilizowani), którzy w wojnie światowej w czasie od dnia 2 sierpnia 1914 r., tj. od dnia jej wybuchu do dnia 11 listopada 1918 r., tj. do dnia podpisania rozejmu, uczestniczyli w walkach przeciwko Niemcom, Austrii, Turcji i Bułgarii, służąc w oddziałach francuskich przez co najmniej trzy miesiące (z wyłączeniem osób, które do oddziałów francuskich były tylko czasowo przydzielone).